επι γης ειρήνη Η τηλεόραση μετέδιδε ασταμάτητα τα τρέχοντα γεγονότα. Όλος ο κόσμος είχε στραμμένα τα βλέμματα στο Παρίσι. Το δικό της βλέμμα παρακολουθούσε τις φοβερές εικόνες, μάτια δακρυσμένα, μάτια που έκρυβαν μέσα τους την αγωνία και τον φόβο, μάτια γεμάτα μίσος κι άλλα γεμάτα θάνατο, κι ανάμεσά τους έβλεπε να κυλούν άλλα γεγονότα, άλλα επεισόδια, ενός άλλου πολέμου…

Έκρυψε το πρόσωπό της στα δυο της χέρια… Τελικά ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει τέλος… Τον νιώθει να ξεκινά από τη δική της καρδιά, από το δικό της σπίτι και να ξεχύνεται ως την άκρη της γης… Πόνος και πόλεμος… Κι όχι μόνο στη Συρία, όχι μόνο στο Παρίσι… Πόλεμος! Όχι μόνο στην τηλεόραση, που κάλυπτε όποια εμπόλεμη κατάσταση, αλλά και μες στο ίδιο της το σπίτι.

Εδώ να δεις εμπόλεμη κατάσταση! Δυο παιδιά που δεν ακούνε τίποτα, δεν βοηθούν σε τίποτα, δεν πηγαίνουν καν στη σχολή τους. Μονάχα σπαταλούν τα χρήματα του σπιτιού σε εξόδους και διασκεδάσεις. Κι ο σύζυγος! Το στήριγμα! Μόνο οργίζεται και ξεσπά, διαρκώς και για το παραμικρό. Ναι, μες σ’ αυτό το σπίτι δεν μπορεί να βρει πουθενά την ειρήνη. Μόνο θυμό, οργή, καβγάδες. Μόνο πόλεμο… Σήκωσε το πρόσωπό της που ‘χε γεμίσει δάκρυα. Η κόρη της στεκόταν δίπλα της, αμήχανη και προβληματισμένη.

–Μαμά, τι έπαθες; Πρώτη φορά σε βλέπω έτσι…

Η τηλεόραση συνέχιζε να δείχνει τις ίδιες σκληρές εικόνες, ενώ οι αναλυτές των γεγονότων μιλούσαν ασταμάτητα, παρουσιάζοντας όλο και πιο φοβερή την παγκόσμια κατάσταση. Με μια απότομη κίνηση άρπαξε το τηλεχειριστήριο κι έκλεισε την τηλεόραση.

–Ο κόσμος υποφέρει… ψέλλισε. Δεν αντέχω άλλη δυστυχία…

Και ξάφνου, σαν να συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή πως βρισκόταν μαζί της η κόρη της, στράφηκε προς το μέρος της:

–Μελίνα, ήθελες κάτι;

–Μάλλον δεν είναι της ώρας.

–Πες μου, τι ήθελες;

Η Μελίνα κοντοστάθηκε, κοίταξε αμήχανα γύρω της το στολισμένο χρι­στου­γεν­νιάτικα σαλόνι κι έπειτα επιστράτευσε όλες της τις δυνάμεις για να πει μονάχα μια φράση:

–Τα Χριστούγεννα δεν θα είμαι σπίτι.

Τελικά… οι κουστουμαρισμένοι αναλυτές στην τηλεόραση λιγότερο πλήγω­ναν με τις περιγραφές τους.

–Πού θα είσαι δηλαδή;

–Εκδρομή με την παρέα.

«Εκδρομή με την παρέα»… Αυτές οι τέσσερις λέξεις της ακούστηκαν τόσο σκληρά… τόσο απογοητευτικά εκείνη τη στιγμή. Κι ο πόλεμος ξεκίνησε πάλι μέσα της… Η αίσθηση της απόρριψης, της αποξένωσης, της παγωνιάς άφησε τις δικές της πληγές στην καρδιά της.

–Μα… τα Χριστούγεννα είμαστε μαζί. Όλοι οι άνθρωποι είναι με τις οικογένειές τους. Σχεδίαζα να…

–Ε, αυτά τα Χριστούγεννα δε θα ‘μαστε μαζί, της γύρισε εκνευρισμένα η Μελίνα.

Πήρε πάλι το τηλεχειριστήριο, πάτησε το πλήκτρο και η οθόνη φωτίστηκε ξανά.

–Μαμά! δε θα πεις τίποτα άλλο;

.….….……

–Να φύγω; Δεν θα μιλήσεις; Δεν θα με ρωτήσεις πού θα πάμε;

Δεν είπε τίποτα. Έμεινε έτσι, να κοιτάζει τον ανθρώπινο πόνο. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά… Υπάρχουν κάποιοι που πονούν περισσότερο… Κάπου αλλού ο πόλεμος των όπλων σκορπίζει μια αλλιώτικη δυστυχία. Μπορεί η αδιαφορία της κόρης της να πάγωνε την καρδιά της αλλά τουλάχιστον αυτή είχε ένα ζεστό σπίτι… Και η τηλεόραση την ταξίδευε μακριά από τον δικό της πόνο…

Το ήξερε, βέβαια, ότι όταν η οθόνη θα σκοτείνιαζε τότε θα έβλεπε κι αυτή πιο πηχτό το σκοτάδι και την ερημιά μέσα της… Μα προτιμούσε τη στιγμιαία ψευδαίσθηση: κάποιοι πονούν πιο πολύ από κείνη…

Δεν μπορούσε να κάνει κάτι ούτε για το δικό τους μακρινό πρόβλημα ούτε για τον δικό της αβάσταχτο πόνο…

Τι θα μπορούσε να κρατήσει τη Μελίνα κοντά της; «Εκδρομή με την παρέα»… Ούτε θα το ξανασυζητούσε! Δεν αξίζει να την παρακαλέσεις, αφού μόνη της διέγραψε και μάνα και πατέρα από την προσωπική της αντζέντα, τέτοιες μέρες…

.….….….….….….……

Η Μελίνα έφυγε βιαστικά και πριν κλείσει την πόρτα πίσω της μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της:

–Αν λίγο με παρακαλούσες να μείνω εδώ τα Χριστούγεννα, θα έμενα… Αλλά τόσο σε νοιάζει… Καλύτερα να με ξεφορτωθείς, να σου λείψουν και οι καβγάδες…

Κι έτσι η βαριά πόρτα ασφαλείας έκλεισε, χωρίζοντας δυο πρόσωπα που το «εγώ» τους δεν έδινε περιθώρια στην αγάπη, αλλά ἔτρεφε μια διαρκή παρεξήγηση. Την παρεξήγηση που έφερνε τον καθημερινό πόλεμο ανάμεσά τους. Κι είναι αυτό το «εγώ» που πάντοτε φέρνει τον πόλεμο σ’ όποιον τόπο, είτε στο Παρίσι, είτε στις καρδιές μας…

Γ.Π.

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Ιούλιος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved