THE ALTAR web
Κυριακή πρωί. Στη μικρή εκκλησία του χωριού μου η ακολουθία του όρθρου προχωρεί. Όλα μου είναι γνωστά και οικεία μέσα στο ναό. Όμως για πρώτη φορά παρατηρώ κάτι που με συγκλονίζει!

Απ’ το σημείο που κάθομαι φαίνεται η αγία Τράπεζα και η Πλατυτέρα από πάνω της. Το βλέμμα μου πέφτει στα χέρια της Παναγίας μας που είναι απλωμένα και μετά, λίγο πιο κάτω, στα ματωμένα χέρια του Εσταυρωμένου. Η Μητέρα του κόσμου, η πλατυτέρα χωρά θαρρείς στην αγκαλιά της, τον Σταυρό του Κυρίου.

Μέσα στο σπίτι του Θεού δυο αγκαλιές ανοιχτές, χέρια απλωμένα για να προσφέρουν σε όλους αγάπη, για να υποδέχονται όλους με αγάπη! Μια ακόμη Κυριακή που αυτές οι ανοιχτές αγκαλιές δέχονται κι εμένα, γεμάτες ευσπλαχνία παρόλο που πολλές φορές και αυτή την εβδομάδα λάθεψα στις επιλογές μου, έχασα το στόχο μου, πίκρανα τον Κύριό μου! Πηγαίο αναβλύζει το ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου για την τόσο μεγάλη αγάπη του Θεού στον άνθρωπο! Και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι πώς μπορώ να ξεχνώ αυτή την αγάπη; Πώς βιώνω στιγμές απογοήτευσης, όταν έχω ένα Θεό , έναν Πατέρα, που συγχωρεί το κάθε σφάλμα, που παρακολουθεί την κάθε κίνησή μου με στοργή; Ενθουσιασμός με κατακλύζει συνειδητοποιώντας –ίσως για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα– πως μέσα στην Εκκλησία του Χριστού μόνο απλωμένα με αγάπη χέρια με περιμένουν! Περιμένουν την ειλικρινή μου μετάνοια το άφημα της ύπαρξής μου στα χέρια πού την έπλασαν! Γεμίζω με παρηγοριά καθώς βλέπω στα απλωμένα χέρια τις ματωμένες παλάμες. Το αίμα του Κυρίου μου χύνεται καθημερινά για να σβήσει ακόμα και τις πιο θλιβερές αμαρτίες μου!

Αστραπιαία μου έρχονται στο νου όλα όσα λένε συμφοιτητές και συμφοιτήτριές μου που απορρίπτουν την Εκκλησία, γιατί θεωρούν ότι είναι ένας ατελείωτος κατάλογος από «μη» και «πρέπει». Ω, αν πρόσεχαν ποτέ μπαίνοντας σ» έναν ναό αυτά τα απλωμένα χέρια! Αν «διάβαζαν» στις ματωμένες παλάμες τη θυσία που έγινε αποκλειστικά γι» αυτούς, αν ένιωθαν βαθιά μέσα τους τη σταυρωμένη Αγάπη, τον Ιησού Χριστό, σίγουρα δεν θα την απέρριπταν! Αυτό δεν είναι που ζητούν –έστω και σε λάθος δρόμο-​, αυτό δεν είναι που πεινούν, αυτό δεν είναι που διψούν; η αληθινή, η βαθιά, η αμείωτη αγάπη!

Τώρα που η Εκκλησία μας μας προετοιμάζει για τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, τη μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης, σκέφτομαι πως ο Κύριος καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να γεννηθεί ταπεινά σε ένα στάβλο, για να λυτρώσει τον άνθρωπο! Δεν είναι μία εγγύηση αυτό ότι θα καταδεχθεί και την δική μου βρόμικη καρδιά για να την αλλάξει, να της χαρίσει την ειρήνη, την αγάπη, την ελευθερία; Τα απλωμένα Του χέρια μου δίνουν την ελπιδοφόρα απάντηση: Ζει Κύριος! Και επιλέγει να γεννηθεί στις ταπεινές καρδιές, που με συντριβή και μετάνοια του προσφέρονται!

Κύριε, ετοίμασε τις καρδιές μας με μετάνοια ώστε να Σε δεχθούν… Εσύ μπορείς να τις αλλάξεις! Έλα Κύριε στη δική μου καρδιά και σε όλες τις καρδιές που σε ζητούν… ακόμα και με λάθος τρόπο!!!»

Απελεύθερη

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Ιούλιος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved