dodekanisa gr
Ax
, ματόβρεχτη και πονεμένη ελληνική ιστορία, πόσα θα είχες να μας διηγηθείς! Κάθε πέτρα και μια μάχη, κάθε λόφος κι ένα μνημείο.

Για όποιο κομμάτι της πατρίδας μας κι αν σε ρωτήσουμε, χίλια πράγματα έχεις να μας καταθέσεις. Δάκρυα, καημοί, αγώνες, προδοσίες και προσδοκίες, θυσίες και αίμα. Πολύ αίμα! Τίποτα δεν κερδήθηκε εύκολα και άκοπα. Αν ξέραμε τι τράβηξε αυτός ο τόπος για τη λευτεριά του!…

Δυστυχώς όμως αγνοούμε ή αμελούμε να μάθουμε ή έχουμε συνηθίσει να ακούμε κάποια πράγματα και δεν μας συγκινούν όσο θα έπρεπε. Έχουμε βολευτεί στη δεδομένη ελευθερία που άλλοι ακριβοπλήρωσαν.

Ποιος νοιάζεται και ποιος μιλάει για ελληνική ιστορία; Περασμένα ξεχασμένα. Τι θά αποκριθούμε άραγε σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν γι’ αυτό που λέγεται ελευθερία της πατρίδας, εμείς οι βολεμένοι νεοέλληνες που καθισμένοι πίσω από ένα γραφείο, μπροστά σε έναν υπολογιστή, με τον καφέ στο χέρι διαβάζουμε με αναισθησία τα νέα της ημέρας: Τόσες παραβιάσεις στο Αιγαίο… Επεισόδιο στα Ίμια… Αυτό κι εκείνο ο Ερντογάν… Κάτι για βολές στο Φαρμακονήσι, Καλόλιμνος … Πού να πέφτουν άραγε;

Κάποτε άστοχα και αστόχαστα λέγεται και καμιά κουβέντα όπως: «Πώς κάνετε έτσι για μερικά ακατοίκητα βράχια; Επιτέλους ας δώσουμε και κανένα για να σώσουμε την ειρήνη, για να ησυχάσουμε»! Μάλλον όσοι τα λένε αυτά δεν ξέρουν κατά πού ακριβώς πέφτουν τα Δωδεκάνησα. Δεν έχουν έρθει ποτέ στην Κω ή στην Κάλυμνο για να δουν με γυμνά μάτια τα παράλια της Τουρκίας. Ούτε φυσικά ξεβολεύτηκαν ποτέ να ‘ρθουν στο Καστελλόριζο για να βιώσουν αυτό που ζουν οι κάτοικοί του. Μπορεί να έχουν κάνει ταξίδια στο εξω­τερικό, αλλά να μην κατάφεραν ποτέ να παραβρεθούν στα ακριτικά μας νησιά. Να ακούσουν τις αγωνίες των ψαράδων τους που καθημερινά αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Να μάθουν για τους αγώνες και τις θυσίες αυτών των νησιών προκειμένου να επανεν­ω­θούν με τη μάνα Ελλάδα. Τι τράβηξαν, τι πρόσφεραν! Δυστυχώς ελάχιστα γνωρί­ζου­­με και σχεδόν τίποτα δεν διδασκόμαστε γι’ αυτά…

7η Μαρτίου του 1948! Τελευταία και ταλαιπωρημένα τα Δωδεκάνησα αξιώνονται να επανενωθούν με την Ελλάδα μετά από αιώνων περιπέτειες. Αντιστάθηκαν και άντεξαν. Ούτε 100 χρόνια ελευθερίας δεν έχουν συμπληρώσει και θα αρχίσουμε να τα ξεπουλάμε;

Ακόμα και τα μικρά παιδιά αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι και το πιο ασήμαντο νησάκι, τα … ακατοίκητα ή σχεδόν ακατοίκητα βράχια του Αιγαίου μας. Μου έκανε εντύπωση η ερώτηση μιας μαθήτριας μου, σε δημοτικό της Καλύμνου, καθώς κάναμε ένα αφιέρωμα στην κρίση των Ιμίων. «Μα κυρία, τι θα πει να δώσουμε κανένα ακατοίκητο νησάκι; Άμα τους δώσουμε τα Ίμια για παράδειγμα, ποιος μας λέει ότι δεν θα θελήσουν να έρθουν στην Κάλυμνο;». Σημειώνω, για όσους ίσως δε γνωρίζουν, ότι οι βραχονησίδες των Ιμίων ανήκουν στο δήμο Καλύμνου και είναι σε απόσταση αναπνοής από το νησί, όπως και η Καλόλιμνος. Σε αυτά τα νερά έδωσαν τη ζωή τους τα τρία παλικάρια, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Έκτορας Γιαλοψός και ο Παναγιώτης Βλαχάκος τον Γενάρη του 1996. Δεν μπορώ να το αγνοήσω. Δεν μπορώ να πω δεν πειράζει.

Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε φέτος να υπηρετώ στο ακριτικό αυτό νησί της Δωδεκανήσου, στο νησί του αγίου Σάββα, την όμορφη και ηρωική Κάλυμνο. Στην πρώτη γραμμή! Στους πιο πολλούς είναι γνωστή για τα σφουγγάρια της. Αυτή όμως είναι μόνο η μία της όψη. Η άλλη είναι οι αγώνες της και η αντίστασή της σε κάθε είδους κατακτητή που πέρασε από πάνω της. Ένας μόνο κάτοικος λένε ότι έγινε προδότης-​καταδότης στους Ιταλούς και μέχρι σήμερα η γενιά του είναι στιγματισμένη!

Νιώθω περηφάνια, αλλά συνάμα και ντροπή. Περηφάνια γιατί βιώνω για ακόμα μία φορά ότι κάθε τόπος της πατρίδας μας είναι γεμάτος με σελίδες ηρωισμού και αντίστασης. Ντροπή, γιατί δεν γνώριζα παρά ελάχιστα για το πολύπαθο αυτό κομμάτι. Και τώρα που μαθαίνω καταλαβαίνω ότι είναι ανάγκη όλοι να μάθουμε. Να μάθουμε για νά έχουμε τουλάχιστον στην προσευχή μας τα ακριτικά νησιά μας, όπως έχουμε και τη Μακεδονία μας. Γιατί … μην ξεχνάμε ότι αν πιάσει φωτιά το σπίτι του γείτονα, κινδυνεύει και το δικό μου. Να γιατί πρέπει να μας νοιάζει. Να γιατί η παραχώρηση εδαφών στο όνομα της φιλίας και της ειρήνης, ίσως να μη σημαίνει ειρήνη τελικά.

Α. από Κάλυμνο

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Δεκέμβριος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved