σημαιαεξ
Μάρτιος πλέον και η άνοιξη έχει μπει για τα καλά στο νησί. Οι αμυγδαλιές έ­χουν ήδη αν­θί­σει και τα πρώτα αγριο­λού­λου­δα έχουν κάνει την εμφάνισή τους.

Όλη η φύση ετοιμάζεται να γιορτάσει τη διπλή γιορτή, τον Ευαγ­γε­λι­σμό της Θεοτόκου και την έναρξη της Ελληνικής Ε­πανάστασης του 1821. Μια γιορτή που προμηνάει τη λευτεριά από την πνευματική και εθνική σκλαβιά. Μια γιορτή που ενώνει Ορθοδοξία και Ελλάδα και υπενθυμίζει πως οι ηρωικοί αγώνες σ» αυτόν τον τόπο γίνονται «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

Στο μικρό μας σχολείο οι ετοιμασίες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου έχουν ξεκινήσει ήδη από το τέλος του Φεβρουαρίου και, όσο πλησιάζουν οι μέρες, οι πρόβες παίρνουν εντατικούς ρυθμούς. Καθημερινά στις αίθουσες του σχολείου «παρελαύνουν» ονόματα ηρώων που θυσίασαν τη ζωή και την περιουσία τους για τη μικρή μας πατρίδα. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης –ο γέρος του Μοριά-​, Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, Μπουμπουλίνα, Μακρυγιάννης, Κα­νά­ρης ο πυρπολητής, Μαντώ Μαυρογένους, οι γενναίες Σουλιώτισσες και τό­σοι άλλοι. Ακούγοντας τα επετειακά τραγούδια να ηχούν στις αίθουσες του σχολείου, κοιτάω τους μαθητές μου και αντικρίζω βλέμματα καρφωμένα στο παράθυρο να λαχταρούν την ώρα του διαλείμματος, χείλη να κινούνται μη­χανικά και χέρια έτοιμα για πειράγματα. Οι λέξεις θαρρείς πως αιω­ρούν­ται μέσα στους διαδρόμους χωρίς να τυπώνονται στο μυαλό και να αγγίζουν τις καρδιές των παιδιών. Ένας κόμπος δημιουργείται μέσα μου, καθώς συν­ει­δη­το­ποιώ πως τα σύγχρονα ελληνόπουλα αδιαφορούν ή κα­λύ­τε­ρα αγνοούν το μεγαλείο της ελληνικής επανάστασης και τη θυσία των η­ρώ­ων για την ελευθερία, που εμείς απολαμβάνουμε.

Ο νους μου αυθόρμητα πετάει σε εμπειρίες της παιδικής μου ηλικίας στο πατρικό μου. Εκεί, που αυτόν τον μήνα, το σπίτι ηχούσε από πα­τρι­ω­τι­κά τραγούδια, τα οποία γέμιζαν με ενθουσιασμό την παιδική και, αργότερα, νεανική μου καρδιά. Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα, ντυμένοι με τις πα­ρα­δο­σι­­ακές στολές, ζωντανεύαμε στα παιχνίδια με τα αδέρφια μου όλες τις ι­στο­ρίες μαχών, που διαβάζαμε στα ιστορικά βιβλία και με συγκίνηση μας διη­γούνταν οι δάσκαλοι στο σχολείο. Η τοποθέτηση της σημαίας στο μπαλκόνι μας αποτελούσε τή σημαντικότερη στιγμή των ημερών, καθώς με σεβασμό και προσ­οχή κρατούσαμε στα χέρια μας το ιερό πανί της πατρίδας μας. Το α­πο­κορύφωμα όμως ήταν όταν συμμετέχοντας σε δράσεις συλλόγων, σκορ­πί­ζα­με στην πόλη φειγ-​βολάν με το μήνυμα «Κανένα σπίτι χωρίς σημαία», βο­η­θών­τας σε μια άλλου είδους εθνική επανάσταση. Εμπειρίες που έκαναν την καρ­διά μου να πάλλεται από ενθουσιασμό και τη γέμιζαν με αίσθημα ε­θνι­κής υπερηφάνειας.

Ηχεί στην αίθουσα του σχολείου ο εθνικός μας ύμνος, και στο μυαλό μου αρχίζουν να στριφογυρίζουν στίχοι από ένα ποίημα. Μου υπενθυμίζουν την ευθύνη και την αποστολή δασκάλων, γονέων, παππούδων και γιαγιάδων, και όλων όσων «γεύτηκαν» στην καρδιά τους το σκίρτημα για την πατρίδα.

«Ποιος θα δώσει την καρδιά του…;

Ζητείται καρδιά καιομένη…

Ζητείται διάκονος…

Ζητείται «μωρός»…

Ποιος είναι έτοιμος… που σημαίνει να γίνει μάχαιρα,

να γίνει άλας, να γίνει φως…

Δεν είναι που λείπει το όνειρο

Αυτός, που θα το ντυθεί, λείπει

Εσύ που είδες, εσύ που άκουσες

Δικό σου το ΝΑΙ και το ΑΜΗΝ και το ΠΑΝΤΑ»

Ειρήνη Φιλοθέη

Κεφαλονιά

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Μάιος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved