Εικόνα1«Αγώνας!», μια λέξη γεμάτη δύναμη, μια λέξη που εκφράζει κάθε άνθρωπο που αγαπά τη ζωή, που ονειρεύεται να τη ζήσει μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Μια λέξη που παραπέμπει στους νέους. Ποιος ξέρει καλύτερα από τον νέο για αγώνες; Τον νέο που αμφισβητεί, που δημιουργεί, που επαναστατεί! Τον νέο που γυρίζει τις πλάτες του στο μέλλον που του φτιάχνουν οι άλλοι και θέλει να δημιουργήσει με τα δικά του χέρια το μέλλον του!

Πλήθος διαδηλώσεων και πορειών, αμέτρητα συνθήματα για αγώνα και για ελευθερία παρελαύνουν συνεχώς μπροστά στις οθόνες μας και «κοσμούν» τους τοίχους και τα πανό στις πλατείες και στις λεωφόρους του κόσμου. Οι νέοι του σήμερα αμφισβητούν και μάχονται συνεχώς ενάντια στο κατεστημένο και στην εξουσία του χθες, έχοντας ως όπλο την οργή, την κραυγή και τις μολότοφ.

Μόλις ο ήλιος δύσει, φορώντας κουκούλες και κρατώντας δοκάρια ξεκινούν τον «ηρωικό» τους αγώνα. Σπάζουν και καταστρέφουν περιουσίες συμπολιτών τους, χτυπούν και καίνε ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Και μετά κοιτάς γύρω σου. Καμένα αυτοκίνητα, σπασμένες βιτρίνες, κάδοι απορριμμάτων που «καπνίζουν». Ησυχία ή μάλλον νέκρα μές στα χαλάσματα. Και τότε είναι που ανεβαίνει ένα παράπονο στα χείλη: Τελικά γιατί όλα αυτά; Αλλάζει έτσι κάτι στην κοινωνία μας; Γίνεται ο κόσμος καλύτερος; Αγωνιζόμαστε ή εκτονωνόμαστε;

Κι όμως… μια φωνή επιμένει: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει…». Όχι δεν είναι από τους τηλεβόες των διαδηλωτών… Έρχεται από … τον προηγούμενο αιώνα! Ακριβώς 60 χρόνια πίσω. Είναι η φωνή του Πετράκη Γιάλλουρου, του δεκαοχτάχρονου μαθητή από την Αμμόχωστο. Του νέου που δεν φοβήθηκε τους Άγγλους στρατιώτες. Του νέου που ύψωσε τη σημαία και πρωτοστάτησε στη μαθητική διαδήλωση για την ελευθερία της Κύπρου. Του νέου που στις 7 Φεβρουαρίου 1956 δέχτηκε στην καρδιά τα αγγλικά πυρά φωνάζοντας «ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ!». Άγνωστος στους πολλούς άλλά όχι ανώνυμος. Το όνομά του έγινε έμπνευση στη γενιά του επειδή ήξερε γιατί αγωνίζεται. Η θυσία του τελικά έφερε το ποθούμενο, την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού από τη μεγαλόνησο.

«Να αγωνιζόμαστε πρέπει!». Η φωνή του από τη μακρινή Κύπρο φτάνει στα αυτιά μας σήμερα μεταδίδοντας παλμό και ενθουσιασμό για ιδανικά και αξίες. Το καθαρό, φωτεινό του πρόσωπο αντανακλά την αρετή, η ηρωική καρδιά του μεταγγίζει αγάπη και σεβασμό για την πατρίδα.

Αξίζει να ατενίζουμε σε τέτοια πρόσωπα. Αξίζει να ακούσουμε την προτροπή του: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει…» για τα μεγάλα, για τα ιερά αυτής της γης και για τα άγια του ουρανού! Τότε οι αγώνες, οι επαναστάσεις και οι διαδηλώσεις μας θα έχουν νόημα, θα μας γεμίζουν ελπίδα, θα αλλάζουν, έστω και λίγο, τον κόσμο μας.

Να αγωνιζόμαστε πρέπει… και ΑΞΙΖΕΙ!

Ειρήνη Φιλοθέη

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Νοέμβριος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved