Λιγότερο ευτυχισμένοι όσοι χρησιμοποιούν το Facebook 310x165- Λοιπόν, κάνω checkin! Να σε προσθέσω;

- Ναι, εννοείται!

- Καλά ε; Μόλις το κοινοποίησα και έχουμε 25 like!!!

Στρέφω ασυναίσθητα το βλέμμα μου στο διπλανό τραπέζι και ένα μειδίαμα διαγράφεται στα χείλη μου, καθώς αντικρίζω μία παρέα νέων αγοριών και κοριτσιών να κάθονται δίπλα δίπλα και να κοιτάνε όλοι τα κινητά τους. Είναι τόσο απορροφημένοι στον μαγικό κόσμο του face­book, ώστε δεν έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν τον ήλιο που βασιλεύει σιγά σιγά πίσω από το επιβλητικό κάστρο και τα μαγευτικά χρώματα που βάφουν τον ουρανό.

Η σκηνή και η συζήτηση τόσο γνώριμη και οικεία πλέον στην εποχή μας! Όλοι, μικροί και μεγάλοι, επιδίδονται καθημερινά στην αγαπημένη τους ενασχόληση με τόσο ζήλο, ώστε ξεχνούν να κοιτάξουν τα μάτια του διπλανού τους, αφού… βλέπουν μόνο τη φωτογραφία του «φίλου» τους στο face­book, και κάνουν αισθητή την παρουσία τους με τα πολλαπλά «checkin» σε όποιον τόπο και αν βρεθούν.

«Ο ….. νιώθει χαρούμενος στην τοποθεσία ….»

«Ο ….. νιώθει συγκινημένος στην τοποθεσία…»

Και τα «checkin» αυξάνονται και αυξάνονται και όλοι περιμένουν με αγωνία να αυξηθούν και τα like.

Ερωτηματικά αρχίζουν να βομβαρδίζουν το μυαλό μου, καθώς ξαναθυμάμαι τη συζήτηση των νέων. Γιατί, άραγε, οι άνθρωποι νιώθουν τόσο έντονη την ανάγκη να πουν πως «Είμαι και εγώ εδώ!», όταν μάλιστα συνδέονται με τόσους διαδικτυακούς φίλους; Γιατί προτιμούν να βλέπουν τη φωτογραφία του φίλους τους και όχι τα μάτια του; Γιατί «κρύβονται» πίσω από ένα προφίλ που φτιάχνουν οι ίδιοι όπως θέλουν και δεν λένε ανοιχτά ποιοι είναι και τι νιώθουν; Γιατί προτιμούν τα μηνύματα και όχι τις συζητήσεις πρόσωπο προς πρόσωπο;

Προσπαθώντας να δώσω μία απάντηση σε όλα αυτά, έρχονται στον νου μου συζητήσεις από καρδιάς με ανθρώπους που με συνδέουν πνευματικοί δεσμοί. Ζωγραφίζονται στο μυαλό μου τα μάτια των αδελφών, που μού δείχνουν τη χαρά, τη λύπη, την αγάπη, την αγωνία. Ακούω τη φωνή τους να ψιθυρίζει λόγια ενθαρρυντικά, λόγια παρηγοριάς. Στ’ αλήθεια, τι ανακούφιση και άγγιγμα ψυχής σού αφήνει μια αδελφική συναναστροφή!

Και τότε ναι! Έχω την απάντηση! Δεν χρειάζεται να κάνω «checkin» και να περιμένω με αγωνία τα like. Η φυσική παρουσία του αληθινού φίλου δεν συγκρίνεται σε τίποτα με έναν διαδικτυακό φίλο. Γιατί έχω την εμπειρία πως η παρουσία των αδελφών με γεμίζει, η ανοιχτή αγκαλιά με στηρίζει, το γαλήνιο βλέμμα με ηρεμεί, το αδελφικό χαμόγελο με ενθαρρύνει, ο αληθινός λόγος με ενισχύει.

«Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά…» (Πρμ 18,19), αντηχεί μέσα μου ο λόγος της Γραφής και δοξολογώ τον Θεό γι’ αυτή την ευλογία στη ζωή μου.

Ειρήνη Φιλοθέη

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Μάιος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved