Screenshot 20Η μέρα δεν ξεκίνησε καλά σήμερα. Από το πρωί ένιωθα μια ακεφιά, μια αδιαθεσία, ένα διαρκές συναίσθημα πως σέρνω τον εαυτό μου με το ζόρι για να κάνει το οτιδήποτε. Κι αυτός ο μουντός ουρανός με το ψιλόβροχο του…

Ξεκίνησα αργοπορημένη για το μάθημα και με ένα μόνιμο μουρμουρητό στο στόμα. «Αυτές οι λακκούβες με νερό στους δρόμους… και το φανάρι για τους πεζούς που είναι πάντα κόκκινο… Μα έχω άδικο»;

Γλίστρησα αθόρυβα μες στο αμφιθέατρο , ευτυχώς λίγο πριν μπει ο καθηγητής. Και το μάθημα άρχισε… Αφηρημένη σχεδίαζα πάνω στο σημειωματάριο μου όταν άκουσα κάποιον από πίσω μου να μου μιλάει.

–Ε! Τι έπαθες σήμερα; Δε φαίνεσαι καλά.

Γύρισα το βλέμμα στο πίσω έδρανο. Ήταν μια συμφοιτήτριά μου, η Ελένη, που ελάχιστες φορές είχαμε μιλήσει. Ήρθε όσο πιο διακριτικά γινόταν και κάθισε στην αδειανή θέση δίπλα μου.

–Συγγνώμη που σε ρωτώ, απλά δε σε έχω ξαναδεί έτσι. Συνήθως είσαι χαρούμενη και πολύ προσεκτική στο μάθημα.

Συνήθως…

–Έχεις κάτι;

Δε μπορούσα να της απαντήσω, γιατί ούτε κι εγώ ήξερα τι με είχε πιάσει από το πρωί. Πάνω που πήγα να της πω κάτι για να την καθησυχάσω, αυστηρή ακούστηκε η φωνή του καθηγητή:

–Να υποθέσω ότι δεν σας ενδιαφέρουν οι παιδαγωγικές μέθοδοι που σήμερα αναλύω…

–Συγγνώμη, ψέλλισε η συμφοιτήτριά μου και δεν μου είπε τίποτα ξανά.

Η μέρα κάποτε τελείωσε, αλλά η ακεφιά μου δεν έλεγε να περάσει με τίποτε για πολλές μέρες. Κι αυτό που με εκνεύριζε πιο πολύ ήταν το ότι η Ελένη όλες αυτές τις μέρες δεν έπαυε να με κοιτάει ό,τι κι αν έκανα, χωρίς ποτέ να μου μιλάει. Κι εγώ λοιπόν δεν άντεξα! Ένα μεσημέρι, που μόλις είχαμε τελειώσει το μάθημα, τη σταμάτησα λίγο πριν φύγει.

–Ελένη, εκείνη την μέρα δεν πρόλαβες να μου πεις…

–Θες να κάτσουμε κάπου να τα πούμε;

Καθίσαμε σε ένα παγκάκι έξω από τη σχολή.

–Ξέρεις τι είναι τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Ναι, κάτι είχα ακούσει. Σ’ αυτές τις ασθένειες, λένε, ο οργανισμός πολεμά τον ίδιο του τον εαυτό, σαν να ‘ναι κάτι ξένο κι όχι ο εαυτός του. Αλλά τι ήθελε να μου πει η Ελένη;

–Πέρσι, μόλις είχαμε ξεκινήσει το πρώτο έτος, είχα διάφορα προβλήματα υγείας. Πήγα σε πολλούς γιατρούς και τελικά έμαθα πως πάσχω από ένα τέτοιο νόσημα.

–Θεέ μου, εγώ δεν ήξερα…

–Μη στεναχωριέσαι. Με την κατάλληλη αγωγή ελέγχονται κάπως τα πράγματα. Όμως να, τον πρώτο καιρό ήμουν τόσο απογοητευμένη κι εσύ ήσουν πάντα ένα στήριγμα για μένα.

–Εγώ; Μα πώς; Δεν είχαμε ποτέ κάποια ιδιαίτερη σχέση.

Χαμογέλασε με νόημα.

–Ναι, έτσι είναι. Όμως εγώ σε έβλεπα. Παρακολουθούσα όλη τη συμπεριφορά σου. Δεν με ήξερες κι όμως πάντα μου χαμογελούσες και με χαιρετούσες εγκάρδια. Κι όταν ζήτησα τις σημειώσεις σου μια φορά στη Φιλοσοφία; Μου τις έδωσες με τόση προθυμία! Φαινόσουν αληθινά χαρούμενη. Η χαρούμενη παρουσία σου έδειχνε σε όλους μας πόσο ωραία είναι η ζωή με τον Θεό. Θέλησα να έχω κι εγώ αυτό που είχες εσύ. Μέσα στη συννεφιά που δημιουργούσε στην ψυχή μου η παρουσία του παράξενου και απρόβλεπτου αυτοάνοσου, ένιωθα την ανάγκη για λίγο φως, σαν αυτό που φώτιζε τη δική σου ζωή.

Συνέχισε ενώ τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα:

–Έτσι μπήκα σε έναν ναό, γεμάτη ερωτηματικά και επιθυμία… Εκεί με πλησίασε ένας σεβάσμιος ιερέας και… Αυτά όμως θα σου τα πω κάποια στιγμή πιο άνετα. Εσύ τώρα όμως… Γιατί; Τι σου συνέβη κι έχεις συννεφιάσει;

Της ζήτσα να κάνει για μένα μια προσευχή και της υποσχέθηκα να της εξηγήσω στην επόμενη ευκαιρία. Γύρισα σπίτι και δεν μπορούσα να ησυχάσω. Σκεφτόμουν διαρκώς τα λόγια της Ελένης, σκεφτόμουν και την κατάστασή μου.

Θεέ μου, ήμουν χαρούμενη, πολύ χαρούμενη στ’ αλήθεια, αλλά τι συμβαίνει τελευταία; Μάλλον μου λείπει κι εμένα ένα… αυτοάνοσο. Μου λείπει πλέον η θέληση να πολεμάω τον ίδιο τον εαυτό μου. Αυτό τον εαυτό που ξεκινά την ημέρα του γογγύζοντας χωρίς λόγο, που ρέπει προς το άσχημο, που ξεχνά τον Θεό. Πώς άφησα έτσι τον παλαιό μου εαυτό να κάνει ό,τι θέλει; Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι η λογική του αυτοάνοσου στην περίπτωσή μου εἶναι σωτήρια! Να πάω κόντρα σ’ αυτό τον εαυτό μου που με τραβά στα χαμηλά, να τον αναγνωρίσω ως κάτι ξένο κι όχι δικό μου και να τον πολεμήσω. Το αυτοάνοσο οδήγησε την Ελένη στο σπίτι του Πατέρα… Νομίζω πώς το ίδιο μπορεί να κάνει και με μένα. Τελικά, ευλογημένο το «αυτοάνοσο»!

–Ε, λοιπόν εαυτέ μου θα σε νικήσω! Θ’ αγωνιστώ και πάλι απ’ την αρχή! αναφώνησα μόνη μου.

–Παιδί μου, είσαι καλά; Σε ποιόν μιλάς; άκουσα τη φωνή της μαμάς μου που έντρομη με άκουσε να μιλάω μόνη μου.

–Ναι, μαμά! Με τη βοήθεια του Θεού είμαι πιο καλά από ποτέ! Έχω αυτοάνοσο! της είπα γεμάτη χαρά και την άφησα σύξυλη στο σπίτι, καθώς ήθελα να επισκεφτώ την Ελένη για να την ευχαριστήσω…

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Δεκέμβριος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved