source url

here stars

click here Σάστισε ο Άγγελος. Πρώτη φορά έβλεπε κάτι τέτοιο στη ζωή του, κάτι τόσο όμορφο και τόσο αληθινό. Θα μπορούσε ώρες να κάθεται και να κοιτά χωρίς να σκέφτεται τίποτα. Μονάχα να απολαμβάνει αυτό το υπέροχο θέαμα.

binaire opties betrouwbaar

20 mg tastylia tadalafil oral strips online –Άντε Άγγελε! Ώρα να δω κι εγώ! του είπε πειρακτικά ένας συμφοιτητής του κι εκείνη την ώρα ένιωσε λες και κάποιος τον ξύπνησε βίαια από ένα όνειρο, που δεν θα ‘θελε να τελειώσει ποτέ.

http://chalkstreamflyfishing.co.uk/ÂÂ Είχε συγκεντρωθεί στο Αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου μια ομάδα φοιτητών του τμήματος του μαθηματικού. Ο καθηγητής γεμάτος όρεξη και διάθεση, τους εξηγούσε διαρκώς καθετί που έβλεπαν πάνω στο στερέωμα του πανέμορφου ουρανού. Με την εικόνα αυτού του ουρανού διαρκώς στη σκέψη του γύρισε ο Άγγελος στο σπίτι του. Κατάκοπος από όλη τη μέρα, ρίχτηκε στον καναπέ του κι έκλεισε τα μάτια του, με μια βαθιά επιθυμία να ξαναδεί ολοζώντανο με τη μνήμη του αυτό το θέαμα.

http://thesportsinjuryclinic.org/cambridge-physio-clinic/?cat=5 –Δε γίνεται! Όλα τόσο όμορφα, τόσο τέλεια πλασμένα…

training azioni binarie Πετάχτηκε όρθιος μ’ αυτή τη σκέψη που άφησε να του ξεφύγει.

iq option postepay –Έτυχε! μουρμούρισε μονάχος του.

http://www.swazilandforum.com/?n=come-guadagnare-un-po-di-soldi-facilmente Έτυχε… Έψαξε τις σημειώσεις του κι άρχισε να ξαναλύνει τις ασκήσεις που είχε παραδώσει ο καθηγητής στο μάθημα, μπας και ξεχαστεί. Το χέρι του κινούταν γρήγορα, με σβελτάδα και σιγουριά έλυνε όλες τις ασκήσεις χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Ξάφνου, όμως πετάει το μολύβι κι αναφωνεί:

trading strategies algorithms –Δεν υπάρχει μαθηματικά πιθανότητα να έχουν φτιαχτεί όλα αυτά τυχαία!

free trials dating sites Κι όμως δεν τον βολεύει καθόλου αυτή η διαπίστωση. Υπέρμαχος της λογικής, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με την ίδια τη λογική του!

–Κι αν δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα, τότε πρέπει να υπάρχει…

Δεν τόλμησε να ολοκληρώσει τη φράση του. Δεν μπορεί, δεν γίνεται να υπάρχει! Κι όμως είναι πιο λογικό τελικά να υπάρχει… Θεός! Άρχισε να περπατάει σπασμωδικά πέρα δώθε. Ένιωθε πως ήρθε η ώρα να έρθει αντιμέτωπος με Αυτόν που την ύπαρξή του αρνούνταν και τη σκέψη του απωθούσε με όλες του τις δυνάμεις. Με τον Θεό.

–Όχι, δεν πρέπει να υπάρχει Θεός! Αν υπάρχει δεν θα με συγχωρήσει ποτέ.

Μέσα από τα μάτια που πριν θαύμαζαν τον έναστρο ουρανό, άρχισαν να περνούν εικόνες από τη ζωή του. Κι έβλεπε τον εαυτό του, από έφηβο κιόλας, να υπερηφανεύεται για την ευφυΐα του στα μαθηματικά. Και μετά ήρθε κι εκείνη η η φριχτή σκηνή που τον δείχνει πολλές φορές να κοροϊδεύει τον, όχι και τόσο έξυπνο, συμμαθητή του. Μια ολόκληρη παρέα με πρωτεργάτη αυτόν, τον… έξυπνο, τον βρίζουν, τον κτυπούν, τον εξουθενώνουν.

–Όχι Θεέ δεν υπάρχεις! Δεν πρέπει να υπάρχεις!

Αλλά το σενάριο ήταν αμείλικτο! Θαρρείς και καταχωνιασμένες σκηνές ντροπής βρήκαν μια χαραμάδα στη συνείδησή του και στριμώχνονταν ποια θα βγει πρώτη να παρουσιαστεί μπροστά του χωρίς ντροπή, χωρίς οίκτο…

Τότε που δεν θέλησε να ακούσει καμιά προειδοποίηση, καμιά φωνή από το ξεχασμένο παρελθόν και με νταηλίκι χτύπησε πίσω την πόρτα του σπιτιού του φωνάζοντας: «Εμένα κανείς δεν με ξεγελάει. Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Φεύγω κύριος του εαυτού μου και θα γυρίσω κύριος!». Και γύρισε… Ντρέπεται και να το σκεφτεί πώς γύρισε!!! Πόσο ντρέπεται τώρα, πρώτη φορά, για την τόση αλαζονεία του… Μια αλαζονεία που δεν την πλήρωσε μόνο αυτός αλλά και όσοι τον εμπιστεύτηκαν εκείνο το βράδυ…

–Όχι Θεέ δεν υπάρχεις! Δεν πρέπει να υπάρχεις!

Και η ταινία, της δικής του ζωής η ταινία, προχωράει… Προχωράει για να τον κάνει να αναφωνεί συνεχώς:

–Όχι Θεέ δεν υπάρχεις! Δεν πρέπει να υπάρχεις!

Κι όμως ο ουρανός και τα μαθηματικά του συνηγορούν για το αντίθετο. Είχε βέβαια ακούσει στο σχολείο πως ο Θεός συγχωρεί. Αν συγχωρεί, τότε αυτό θα ήταν σωτήριο. Σωτήριο στ’ αλήθεια!

–Για να συγχωρέσει όμως, λογικά θα θέλει ν’ ακούσει και το «συγγνώμη», μονολόγησε πάλι και ‘κει σταμάτησε.

Δύσκολο το «συγγνώμη», πολύ δύσκολο για τους υπερήφανους. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Ένιωθε εξουθενωμένος, τιποτένιος, ταπεινωμένος. Για πρώτη φορά είχε κατέβει από το βάθρο στο οποίο είχε τοποθετήσει τον εαυτό του. Και τότε έκανε κάτι που ούτε κι ο ίδιος δε θα περίμενε ποτέ. Ένωσε τα δάχτυλα του, όπως κάποτε του είχε δείξει η μητέρα του, και έφερε το χέρι του πρώτα στο μέτωπο, μετά στην κοιλιά, έπειτα στο δεξί και στον αριστερό ώμο.

–Συγχώρα με Θεέ μου, ψέλλισε με όση δύναμη είχε. Εσύ, που σε συνάντησα πέρα απ’ τ’ άστρα κι είδα το όνομά σου γραμμένο στο παλλόμενο σύμπαν… Εσύ σκύψε αυτή την ώρα και πάρε στα χέρια σου τα συντρίμμια του δικού μου σύμπαντος και φτιάξε από την αρχή τη δική σου εικόνα.

Γ.Π.

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Ιανουάριος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved