normal agloukas1Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που αντίκρυσα για φέτος χιόνι! Μέσα στο ζεστό σπίτι χαρούμενη απολάμβανα το όμορφο ειδυλλιακό κάτασπρο τοπίο.

Το βιβλίο όμως που μόλις είχα κλείσει και το κρατούσα ακόμη στο χέρι μου οδήγησε τη φαντασία μου σε ένα άλλο χιονισμένο τοπίο, κάθε άλλο παρά ειδυλλιακό.

Χειμώνας 1924, Σιβηρία. Στην πόλη Γενίσεϊσκ καταφτάνει μια ομάδα κρατούμενων καταδικασμένων από το άθεο καθεστώς. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένας ρασοφόρος. Δείχνει αρκετά ταλαιπωρημένος αλλά και πολύ ήρεμος. Δεν είναι η πρώτη πόλη που «επισκέπτεται» ως εξόριστος, ούτε και η τελευταία. Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει ότι αυτός ο κουρελιασμένος κατάδικος είναι ο φημισμένος χειρουργός Βόινο-​Γιασενέτσκι, ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς.

Σε όλους τους τόπους εξορίας του αναπτύσσει ακούραστη και ασταμάτητη ιατρική δραστηριότητα, χειρουργώντας πολλές φορές σε απίθανες συνθήκες. Βρίσκεται μακριά από την οικογένειά του, από το ποίμνιο του, από τα ιατρικά εργαστήρια και τις έρευνές του για τις ποιώδεις λοιμώξεις. Δεν είναι όμως μόνος˙ η πίστη του στον Θεό και η προσευχή του θεραπεύει κάθε μέρα δεκάδες ασθενείς. Στο Γενίσεϊσκ, πραγματοποιεί την πρώτη μεταμόσχευση, εγχείρηση πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής. Μόνιμο ρούχο του το τριμμένο του ράσο, το οποίο δεν αποχωρίζεται ποτέ όσο κι αν το απαιτεί η εξουσία. Παρά τις απαγορεύσεις και τις απειλές ευλογεί τους ασθενείς με το σημείο του σταυρού, ανάβει καντήλι στο χειρουργείο και προσεύχεται στην εικόνα της Παναγίας. Είναι γιατρός σωμάτων και ψυχών. Αψηφά την κούραση και δεν σταματά να προσφέρει ως άλλος Ανάργυρος μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του. Μια ζωή γεμάτη μαρτύρια και σταθερή μαρτυρία. Μια καθαρή ψυχή με ομολογία, ασυμβίβαστη με το κλίμα της εποχής του Ένας Ιεράρχης που αγωνίστηκε για την Εκκλησία του Χριστού, για τον άνθρωπο και τη δόξα του Θεού.

Πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας τον ιατρό; Φημισμένο χειρουργό, εξαιρετικό επιστήμονα, φιλεύσπλαχνο ιατρό, αλύγιστο ιεράρχη, άγιο του Θεού; Όλα αυτά μα καθώς διάβαζα τον βίο του μια λέξη μόνο ερχόταν στη σκέψη μου: παλληκάρι. Ένα παλληκάρι του Χριστού που δεν σταμάτησε να αγωνίζεται ούτε στα βαθιά γεράματα, ένας αληθινός αγωνιστής που με τη Χάρη του Θεού ξεπέρασε τους φυσικούς και τους ανθρώπινους νόμους. Ένας άνθρωπος τόσο κοντά μας, τόσο ζωντανός με τα θαύματα και τα κηρύγματά του, πάντα νέος, κι ας κοιμήθηκε σχεδόν τυφλός στις 11 Ιουνίου 1960 σε ηλικία 83 ετών. Ένα παλληκάρι της ανυποχώρητης πίστης, με δυνατή φλόγα στην καρδιά που η ζωή του αποτελεί μια επιβεβαίωση: Ό,τι συνδέεται με τον Θεό μένει αγέραστο και φωτεινό στους αιώνες. Ας έχουμε την ευχή του!

Χρυσή

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Δεκέμβριος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved