RedDiceΚάποιος γιατρός, ἐνῶ βαδίζει δέχεται στό κεφάλι του τό ἐργαλεῖο ἑνός ὑδραυλικοῦ ἀπό τό ὕψος μιᾶς οἰκοδομῆς καί σωριάζεται νεκρός. «Ποιόν ἄλλον ὅρο» γράφει ὁ ὑλιστής Μονό[1], «νά μεταχειριστοῦμε γιά ἕνα τέτοιο γεγονός πού ἀπό τή φύση του τήν ἴδια εἶναι ἀπρόβλεπτο; Ἡ τύχη ἐδῶ πρέπει νά θεωρηθεῖ οὐσιαστική, συμφυής μέ τήν ἀπόλυτη ἀνεξαρτησία τῶν δύο σειρῶν γεγονότων πού ἀπό τό συναπάντημά τους προέκυψε τό δυστύχημα»[2].

… Μέ τόν τρόπο πού χειρίζεται ὁ Μονό τό θέμα παρκινεῖ στήν ἐξέταση δύο σημαντικῶν ἐρωτημάτων:1. Εἶναι τό ἀτύχημα τυχαῖο; 2. Ὑπάρχει μοιραῖο ἤ πεπρωμένο;

… Οἱ μεγάλες βιομηχανικές ἐπιχειρήσεις, πού διαθέτουν ὀργανωμένα τμήματα πρόληψης ἀτυχημάτων, συντάσσουν ἔκθεση μετά ἀπό κάθε ἀτύχημα πού θά συμβεῖ. Στό σχετικό ἔντυπο, πού συμπληρώνεται, ὑπάρχει ἔνας ἀριθμός πιθανῶν αἰτιῶν, πού θά μποροῦσε νά προκαλέσει ἀτύχημα, καί ὁ συντάσσων ἐπιλέγει μεταξύ αὐτῶν ἐκείνη, πού μπορεῖ καλύτερα νά ἐξηγήσει αὐτό. Ὅλες οἱ αἰτίες ἀναφέρονται στόν ἀνθρώπινο παράγοντα, πού μπορεῖ νά εἶναι ὁ ἐργοδότης ἤ ὁ ἐργαζόμενος. Τονίζουμε ὅτι ποτέ δε΄ν ἀναφέρεται σάν αἰτία τό τυχαῖο ἤ τό ἀπρόβλεπτο. Ἀναμφισβήτητα, ἄν δέν ἐξαλειφθοῦν τά ἀτυχήματα, μποροῦν νά μειωθοῦν στό ἐλάχιστο, μέ τή λήψη κατάλληλων μέτρων ἀσφαλείας γιά τούς ἐργαζομένους. Θά προβάλλει: Ὁ ἐλάχιστος, ἔστω, ἀριθμός ἀτυχημάτων, πού θά ἐξακολουθήσουν νά συμβαίνουν δέν εἶναι τυχαῖος; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἁπλῶς ὀφείλεται στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία νά προβλέψει πλήρως τήν ἔκβαση ἑνός γεγονότος, πού δέν ἔλαβε προηγουμένως πεῖρα. Ἰσως καί νά μή φθάσουμεποτέ νά πάρουμε ὅλα τά προληπτικά μέτρα πού χρειάζονται, γιατί αὐτά θά ἀπαιτοῦσαν ἐπένδυση σημαντικοῦ μέρους τῆς ἀνθρώπινης παραγωγῆς καί κανείς δέν ἔχει διάθεση γιά τέτοια θυσία.

Στό παράδειγμα τοῦ Μονό, ἀπρόβλεπτος ἀλλά καθόλου ἀπίθανος ἦταν ὁ θάνατος τοῦ γιατροῦ. Ἡ ἀδεξιότητα ὅμως τοῦ ὑδραυλικοῦ καί οἱ συνέπειές της πάρα πολύ πιθανές. Τό ἀτύχημα θά μποροῦσε ὁπωσδήποτε νά μήν εἶχε συμβεῖ.

Ἀπόστολος Παπαδημητρίου

(ἀπό τό βιβλίο του Ἐπιστήμη Ὑλισμός καί Πίστη τόμ. Α΄, σελ. 9394)


[1] Ὁ Ζάκ Μονό εἶναι διδάκτωρ φυσικῶν ἐπιστημῶν. Διετέλεσε καθηγητής στό Col­lege de France καί διευθυντής τοῦ Ἰνστιτούτου Παστέρ. Τό 1965 τιμήθηκε μέ τό βραβεῖο Νόμπελ Ἰατρικῆς.

[2] Zάκ Μονό, Ἡ τύχη καί ἡ άναγκαιότητα, ἔκδ. Ράππας, Ἀθήνα 1971, σελ. 153.

Ο καθένας μας, όσο μικρός κι αν είναι, είναι μεγάλος για τον αιώνιο Θεό.

come

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί! Να πλοηγηθούμε μαζί στην Ελπίδα που χαρά ζει. Και γιατί ζει χαρά και χαράζει τώρα και στο διαδίκτυο; Γιατί είναι ωραίο όταν πλοηγούμαστε να μοιραζόμαστε! Να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας για πρόσωπα που μας εμπνέουν, για γεγονότα που μας προβληματίζουν, για βιβλία που μίλησαν μέσα μας αλλά και για να ανταλλάζουμε ιδέες για παιχνίδια, κατασκευές, παρουσιάσεις και πολλά ακόμη θέματα. Καλώς ήρθες!

Έλα να πλοηγηθούμε μαζί

Ιούλιος 2017
Δευ Tρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6

Πολυμέσα

Cred­its| Επικοινωνία|Sitemap|

Copy­right © 2016. Ελπιδικό Φοιτητικό Σώμα. All Rights Reserved